Мен әдетте саясаттан аулақ боламын, бірақ қазір ұсыныстарға ашық әкімшілік келген сияқты көрінгендіктен, мен бір ұсыныс айтуға тәуекел еткелі отырмын. Бұл елде стартаптар санын көбейту үшін үкімет жасай алатын ең үлкен нәрсе — ешқандай шығынды талап етпейтін саясат: стартап негізін қалаушыларға арналған жаңа санаттағы виза ашу.
АҚШ-та жаңа стартаптардың құрылуына басты шектеу салық саясаты да, еңбек заңнамасы да, тіпті Sarbanes-Oxley заңы да емес. Бұл — стартап бастағысы келетін адамдарды елге кіргізбейтініміз.
Жыл сайын елге небәрі 10 000 стартап негізін қалаушыны кіргізудің өзі экономикаға айтарлықтай әсер етуі мүмкін. Егер әр стартапқа 4 адамнан келеді деп есептесек (бұл, бәлкім, тым асыра бағалау шығар), бұл 2500 жаңа компания деген сөз. Жыл сайын. Олардың бәрі бірдей Google сияқты үлкен болып өспес, бірақ 2500 компанияның ішінде кейбіреулері соған жақындар еді.
Анықтамасы бойынша, бұл 10 000 негізін қалаушы америкалықтардың жұмыс орындарын тартып алмас еді: визаның шарттарының бірі ретінде олардың жұмыс істеп тұрған компанияларда емес, тек өздері құрған жаңа компанияларда ғана жұмыс істей алатынын бекітуге болар еді. Іс жүзінде олар америкалықтар үшін көбірек жұмыс орындарының пайда болуына себеп болар еді, өйткені олар бастаған компаниялар өскен сайын көбірек қызметкерлер жалдайтын еді.
Ең қиын жері — стартапты қалай анықтау керек деген сұрақ болып көрінуі мүмкін. Бірақ мұны өте оңай шешуге болады: нарықтың өзі шешсін. Стартап инвесторлары ең жақсы стартаптарды табу үшін көп еңбектенеді. Үкіметке олардың сараптамасына сүйенуден және мойындалған стартап инвесторларының инвестициясын компанияның шынайы стартап екендігінің сынағы ретінде пайдаланудан артық шешім жоқ.
Үкімет кімнің стартап инвесторы екенін қалай анықтайды? Студенттік визалар үшін қай оқу орны университет болып саналатынын қалай анықтаса, тура солай. Біз өзіміздің аккредитациялау процедурамызды құрамыз. Біз бір-бірімізді жақсы білеміз.
10 000 адам иммиграция стандарттары бойынша теңізге тамған тамшыдай ғана, бірақ бұл стартап негізін қалаушылар қатарының орасан зор ұлғаюын білдірер еді. Меніңше, бұл экономикаға соншалықты байқалатын әсер беріп, осы заң жобасын ұсынған заң шығарушыны танымал етер еді. Мұны нақты білудің жалғыз жолы — оны байқап көру, ал бұл іс жүзінде ешқандай шығынды талап етпейді.
Осы мәтіннің нобайларын оқып шыққаны үшін Тревор Блэквеллге, Пол Букхайтке, Джефф Клавьеге, Дэвид Хорникке, Джессика Ливингстонға, Грег Макадуға, Айдын Сенкутке және Фред Уилсонға алғыс айтамын.
Қатысты тақырыптар: