Әйгілі ғалымдардың өмірбаянында көбіне олардың қателіктері қысқартылып тасталатындықтан, біз олардың қаншалықты үлкен тәуекелге барғанын бағаламаймыз. Ал әйгілі ғалымның қате болмаған кез келген ісі бүгінде жалпыға ортақ ақиқатқа айналғандықтан, ол таңдаулар да бізге қатерлі болып көрінбейді.
Мысалы, Ньютонның өмірбаянында алхимия мен теологияға қарағанда физикаға көбірек назар аударылатыны түсінікті. Бізде оның мүлтіксіз түйсігі оны басқа ешкім байқамаған ақиқаттарға тура бастап барғандай әсер қалады. Ал оның алхимия мен теологияға жұмсаған барлық уақытын қалай түсіндіруге болады? Жарайды, ақылды адамдарда жиі бір түрлі қылықтар болады ғой.
Бірақ, бәлкім, бұдан қарапайымырақ түсініктеме бар шығар. Мүмкін, ақылдылық пен оғаштық біз ойлағандай бір-бірінен бөлек болмаған болар. Бізге физикамен айналысу болашағы зор іс болып көрінеді, ал алхимия мен теология — уақытты босқа өткізу болып саналады. Бірақ бұл тек істің немен аяқталғанын білетіндіктен ғана солай. Ньютонның заманында осы үш мәселенің де мүмкіндігі шамамен бірдей көрінген. Біз қазір физика деп атайтын нәрсені ашудың қандай жеміс берерін ол кезде әлі ешкім білмеген; егер білсе, онымен көбірек адам айналысар еді. Ал алхимия мен теология ол кезде әлі де Марк Андрессен «шын болса, ғаламат» деп сипаттайтын санатта болатын.
Ньютон үш бәс тікті. Олардың біреуі өзін ақтады. Бірақ олардың бәрі де тәуекелге толы еді.