Мен өзіңіздің не нәрсеге тәуелді екеніңізді анықтаудың ыңғайлы бір әдісін таптым. Демалыс күндерін Мэн жағалауындағы шағын аралда орналасқан досыңыздың үйінде өткізгелі жатырсыз деп елестетіңіз. Аралда дүкендер жоқ және ол жерде болған кезіңізде одан кете алмайсыз. Сондай-ақ, сіз ол үйде бұрын-соңды болмағансыз, сондықтан оның кез келген қарапайым үйде болатын нәрселерден артық ештеңесі жоқ деп есептейсіз.
Киім мен жеке гигиена заттарынан бөлек, өзіңізбен бірге міндетті түрде нені алып жүресіз? Міне, сіз сол нәрсеге тәуелдісіз. Мысалы, егер сөмкеңізге (әр жағдайға дайын болу үшін) бір шөлмек арақ салып жатқаныңызды байқасаңыз, бұл туралы тоқтап, ойланғаныңыз жөн шығар.
Мен үшін бұл тізім төрт нәрседен тұрады: кітаптар, құлақ тығындары, қойын дәптер және қалам.
Ойыма келсе, өзіммен бірге алып кететін басқа да заттар бар, мәселен музыка немесе шай, бірақ оларсыз да өмір сүре аламын. Тек бір демалыс үшін үйде шай болмай қалу қаупіне бара алмайтындай, мен кофеинге онша тәуелді емеспін.
Тыныштықтың жөні бөлек. Мэн жағалауындағы аралға баратын сапарға құлақ тығындарын алып жүру бір қарағанда оғаш көрінуі мүмкін екенін түсінемін. Егер бір жер тыныш болуы керек болса, ол дәл осы жер болуы тиіс. Бірақ көрші бөлмедегі адам қорылдаса ше? Бала баскетбол ойнап жатса ше? (Дүңк, дүңк, дүңк... дүңк.) Не үшін тәуекел ету керек? Құлақ тығындары кішкентай ғой.
Кейде мен шудың арасында да ойлана аламын. Егер қандай да бір жобада екпінім басылмаған болса, шулы жерлерде де жұмыс істей беремін. Әуежайда эссе өңдеп немесе кодтың қателерін жөндей аламын. Дегенмен әуежайлар онша жаман емес: ондағы шудың көбісі ақ шуылға ұқсас. Ал қабырғаның ар жағынан естіліп тұрған ситкомның даусымен немесе көшедегі көліктен шыққан дүңк-дүңк еткен музыканың астында жұмыс істей алмас едім.
Әрине, жаңа бірдеңені бастаған кезде толық тыныштықты талап ететін ойлаудың тағы бір түрі бар. Оның қашан келетінін ешқашан білмейсіз. Сондықтан тығындарды алып жүрген абзал.
Қойын дәптер мен қалам — менің кәсіби жабдығым десе де болады. Дегенмен олардың басты мақсаты көңіл-күйімді жақсарту екенін ескерсек, оларда есірткіге ұқсас бірдеңе бар. Мен қойын дәптерге жазғандарымды кейін қайта оқи бермеймін. Тек егер жазып алмасам, бір ойды есте сақтау туралы уайым келесі ойдың тууына кедергі жасайды. Қалам мен қағаз ойларды бойына тартып алады.
Мен тапқан ең жақсы қойын дәптерлерді Miquelrius деген компания жасайды. Мен олардың өлшемі шамамен 2,5 х 4 дюйм болатын ең кішкентай түрін қолданамын. Мұндай тар беттерге жазудың құпиясы — сөздерді дәл латын жазбалары сияқты, тек орын таусылған кезде ғана бөлу. Мен Bic фирмасының ең арзан пластикалық шарикті қаламдарын қолданамын; біріншіден, олардың қою сиясы парақтың арғы бетіне өтпейді, екіншіден, оларды жоғалтып аламын ба деп уайымдамаймын.
Мен қойын дәптер ұстауды осыдан шамамен үш жыл бұрын ғана бастадым. Оған дейін қолыма түскен кез келген қағаз қиындыларын пайдаланатынмын. Бірақ қағаз қиындыларының мәселесі — олардың реттелмегендігінде. Қойын дәптерде кез келген шимайдың нені білдіретінін оның маңындағы беттерге қарап жорамалдауға болады. Ал қағаз қиындылары дәуірінде мен бірнеше жыл бұрын жазған, есте сақтауым керек маңызды нәрсе болуы мүмкін жазбаларды үнемі тауып алатынмын, бірақ оның не екенін еш түсіне алмайтынмын.
Ал кітаптарға келетін болсақ, ол үйде оқитын бірдеңе табылатынын білемін. Әдеттегі сапарға мен төрт кітап алып шығып, оның біреуін ғана оқимын, өйткені жолда оқуға жаңа кітаптар тауып аламын. Шындығында, кітап алып жүру — бұл сақтану ғана.
Кітапқа деген мұндай тәуелділіктің онша жақсы емес екенін түсінемін — өйткені олар маған тек алаңдау үшін қажет. Мен сапарға жиі алып шығатын кітаптар өте пайдалы, колледжде оқуға берілетін әдебиеттерге ұқсас болып келеді. Бірақ менің мақсатым соншалықты игі емес екенін білемін. Мен кітаптарды алып жүремін, өйткені айналадағы әлем жалықтырып жіберсе, қандай да бір жазушының өңдеп ұсынған басқа әлеміне еніп кетуім керек. Бұл жеміс жеу керегін біле тұра тосап жегенмен бірдей.
Кітапсыз да күнім өтетін кездер болады. Бірде мен тік тауларда серуендеп жүріп, бірде-бір артық салмақ арқалағанша, жалыққан кезімде тек ойға шомғанды жөн көрдім. Бұл онша жаман болған жоқ. Өзгелердің ойын оқығанша, өз басымда жаңа ойлар тудыру арқылы да өзімді қызықтыра алатынымды байқадым. Егер тосап жеуді тоқтатсаңыз, жемістің дәмі жақсара бастайды.
Сондықтан, бәлкім, алдағы сапарлардың біріне кітап алмай көрермін. Дегенмен құлақ тығындарын менің салқын, өлі құлақтарымнан ғана жұлып ала алатын шығар.